شاعر، باید که بزرگ‌تر از شعرهاش باشد؛ و باید که خودش را پشت شعرهاش پنهان کند. شاعر، سایه‌ی شعر است. و در شعر، سایه از «چیز» مهم‌تر است. آن‌جا که نور نیست، دیدن قدر پیدا می‌کند. امّا شاعر با دیده شدن قدر پیدا نمی‌کند. تو هرچه «چیز» را به نور نزدیک‌تر کنی، سایه بزرگ‌تر می‌شود؛ پس شاعر به دنبال چراغ می‌گردد، نه که با چراغ در شهر به دنبال چیزی بگردد. شاعر به دنبال چراغ می‌گردد و هرچه به چراغ نزدیک‌تر می‌شود، بیش‌تر در تاریکی فرو می‌رود.